شناخت بیماری واریس+ پیشگیری و درمان

شناخت بیماری واریس+ پیشگیری و درمان

داشتن پوست صاف، شفاف و شاداب برای همه بسیار با ارزش است ولی گاها ممکن است پوست بعضی از افراد به دلایل مختلف دچار یک سری از آسیب ها شود که این اتفاق باعث نگرانی و تشویش و احساس خجالت آنها در هنگام دیده شدن این پوست آسیب دیده شود . یکی از این آسیب های پوستی شایع واریس است، که در این مقاله به طور کامل درباره این بیماری، علل بروز و درمان آن خواهیم پرداخت. امید داریم برای شما عزیزان مفید واقع شود.

 

دکتر واریس

 

واریس چیست؟
واریس سیاهرگ‌ها (به انگلیسی: Varicose veins) که از ریشه واژه لاتین واریکس Varix به معنای پیچ‌خورده گرفته شده، به گشاد شدن سیاهرگها یا تورّم ورید گفته می‌شود. رگ‌های واریسی که به نام واریکوز نیز شناخته می‌شوند هرچند در بیشتر موارد به چشم نمی‌آیند؛ اما فقط از نظر ظاهری و زیبایی مطرح نیستند. رگ‌های واریسی، مشکلی پزشکی هستند و این پتانسیل را دارند که عوارضی برای سلامتی ایجاد کنند.
واریکوز می‌تواند فقط درد و اندکی تورم ایجاد نماید یا در شدیدترین حالت خود، منجر به لخته شدن خون، خونریزی و زخم شود.

واریس، شایعترین بیماری عروقی انسان است که حدود ۲۰–۱۰٪ جمعیت را مبتلا می‌کند. سیاهرگ‌های واریسی به صورت رگ‌های دراز، گشادشده و پرپیچ و خم و غالباً در سطوح درونی اندام تحتانی دیده می‌شوند. بیشترین میزان شیوع واریس در زنان بین سن ۴۹–۴۰ سالگی برآورد شده‌است. رگ‌های واریسی بزرگ، کاملاً برجسته و گاهی قابل لمس و متسع و طویل می‌باشند و گاهی قطر بالاتر از ۴ میلی‌متر پیدا می‌کنند.

شکل‌گیری سیاهرگ‌های واریسی تا حدی علت به شیوه کار سیاهرگ‌ها برمی‌گردد که مانند نردبان عمل می‌کنند. سیاهرگ‌ها داری دریچه‌هایی هستند که به بازگشت تدریجی خون به سمت قلب بدون نشت خون کمک می‌کنند. هنگامی‌که این دریچه‌ها ضعیف می‌شوند یا افتادگی پیدا می‌کنند، خون و مایعات در بخش‌های پایینی پا جمع می‌شوند و با فشار آوردن روی دیواره سیاهرگ‌ها باعث ایجاد سیاهرگ‌های واریسی بزرگ‌تر و کلفت‌تر می‌شوند. این فرایند با افزایش سن، فشار وزن ناشی از ایستادن یا بی‌حرکتی طولانی، عوامل ژنتیکی، بیماری‌های رگ‌های خونی، تجمع مایعات در بدن و بارداری بدتر می‌شود. گاهی این اختلال کار سیاهرگ‌ها به ورم کردن پاها، احساس درد، خستگی عضلانی، تغییر رنگ پوست یا حتی زخم‌های پوستی می‌انجامد.

به افرادی که وریدهای واریسی دارند و دچار عارضه جدی نیستند، می‌توان با اقدامات ساده‌ای کمک کرد، ازجمله ورزش مرتب، محدود کردن مصرف نمک، بالا بردن پا به‌طور منظم و پوشیدن جوراب‌های واریس که بخش پایینی پا را به شیوه‌ای تدریجی می‌فشارند و به بازگشت خون به بالا به سمت قلب کمک می‌کنند.

فرایند تشکیل

سیاهرگ‌ها، رگ‌های خونی هستند که خون را از تمامی اندام‌های بدن جمع‌آوری کرده و به سمت قلب هدایت می‌کند. همان‌طور که در قسمت‌های مختلف بدن برای ادامه حیات خود از اکسیژن خون استفاده می‌کنند، مواد زائد خود را (از جمله دی‌اکسید کربن و…) به درون سیاهرگ‌ها برمی‌گرداند.

خون ورودی به سیاهرگ‌ها، به قلب و سپس به شش‌ها بازگردانده می‌شود. در شش‌ها، دی‌اکسید کربن از خون گرفته و اکسیژن وارد خون می‌شود و سپس این خون اکسیژن‌دار، به ارگان‌ها و اندام‌های بدن فرستاده می‌شود. سیاهرگ‌ها با توجه به نوع فعالیتی که دارند و جایگاهشان، اندازه‌های مختلفی دارند. بزرگترین سیاهرگ‌ها در مرکز بدن وجود دارند که خون را از رگ‌های کوچکتر جمع کرده و به قلب می‌رسانند. در سطح بدن، سیاهرگ‌های ریزی وجود دارند. این رگ‌های ریز، به‌هم‌پیوسته و به رگ‌های جمع‌آوری کنندهٔ بزرگتر ریخته و نهایتاً خون را به قلب می‌رسانند. وقتی که جریان گردش خون به درستی انجام نشود، رگ‌ها بر اثر جمع شدن خون در آن‌ها برجسته بیشتر می‌شوند که این امر بیشتر در پاها و ران‌ها دیده می‌شوند که به آن‌ها واریس گفته می‌شود.

واریس پا

 

رگ‌های عنکبوتی

این نارسایی ابتدا به صورت رگ‌های عنکبوتی (رتیکولار) شروع شده، به وریدهایی جداگانه در سطح عضله ساق پا گسترش یافته و در نهایت به تورم و پیچ‌خوردگی سیاهرگ صافن بزرگ (واریس طنابی) منجر می‌شوند. رگهای عنکبوتی اغلب کوچک (۱ تا ۳ میلی‌متر) و کاملاً آشکار هستند. برخی افراد مبتلا به این سیاهرگ‌ها آنها را از نظر زیبایی یک مشکل به‌شمار می‌آورند. سیاهرگ‌های واریسی سطحی و متورم می‌باشند. با اینکه این وریدها اغلب در عضله ساق پا یافت می‌شوند اما می‌توانند در ران نیز پدیدار شوند.
سیاهرگ صافن یا واریس طنابی

از جمله سیاهرگی واریسی که در ران دیده می‌شود می‌توان به سیاهرگ صافن بزرگ اشاره کرد. نارسایی سیاهرگ‌های سوراخ کننده (پرفوراتور) و صافن کوچک به پدیدار شدن سیاهرگ‌های واریسی در ناحیه پشت ساق پا منجر می‌شود.

علت ایجاد واریس و رگ‌های عنکبوتی

انواع رگ‌هایی که در پاها موجود هستند عبارتند از:

رگ‌های رانی یا عمقی
رگ‌های سافنوس یا سطحی که نزدیک به سطح پوست قرار دارند.

اغلب جریان خون به قلب، توسط رگ‌های رانی (فمورال) و اندکی توسط رگ‌های سافنوس انتقال می‌یابد. این رگ‌های سافنوس و فمورال، در نقاط مختلف پا به یکدیگر متصل هستند.

زمانیکه فرد در حالت ایستاده قرار دارد، فشار عضلات پا، به رگ‌های فمورال فشار آورده و باعث بالا رفتن خون در پاها به سمت قلب می‌گردد. اما در حالتی که عضلات در حالت منبسط قرار دارند، خون می‌تواند به سمت پایین جریان یابد که وجود دریچه‌هایی درون رگ‌ها از این عمل جلوگیری می‌کند. همکاری فعالیت عضلات و این دریچه‌های معروف به لانه کبوتری، همواره جریان خون را درون سیاهرگ‌ها به سمت بالا نگه می‌دارد.

هر موقع این دریچه‌ها دچار مشکلاتی شوند، خون می‌تواند به سمت پایین جریان یافته و فشار برگشتی خون، به این دریچه‌ها بیشتر آسیب رسانده و باعث ایجاد رگ‌های واریسی می‌گردد.

رگ‌های عنکبوتی یا رشته‌ای با رگ‌های واریسی متفاوت هستند. رگ‌های عنکبوتی معمولاً بسیار نزدیک سطح پوست قرار داشته و معمولاً به رنگ‌های قرمز، آبی یا ارغوانی با قطر ۱ تا ۲ میلی‌متر می‌باشند. رگ‌های عنکبوتی، به عنوان بیماری خطرناک در نظر گرفته نمی‌شوند ولی می‌توانند دردناک باشند. در حالیکه رگ‌های واریسی عموماً در عمق پوست و به رنگ پوست یا سبز مایل به آبی هستند و بیش از ۲ میلی‌متر قطر دارند. رگ‌های واریسی از رگ‌های عنکبوتی خطرناک‌تر بوده و می‌توانند دردناک و نشانه ناتوانی پمپاژ خون پا باشند.

در برخی موارد، عدم حضور یا ضعف دریچه‌های رگ‌ها که از بازگشت جریان خون به قلب جلوگیری می‌کند، ممکن است باعث جریان ضعیف خون شود. در موارد دیگر، ضعف در دیواره‌های رگ می‌تواند باعث جمع شدن خون شود. در مواردی که کمتر معمول است، واریس به علت بیماری‌هایی مانند فلبیت (التهاب رگ‌ها) یا ناهنجاری‌های مادرزادی رگ‌ها ایجاد شود. بیماری‌های سیاهرگی به‌طور کلی پیشرونده هستند و نمی‌توان کاملاً از آن‌ها جلوگیری کرد. با این وجود، در برخی موارد، پوشیدن جوراب‌های محافظت‌کننده و حفظ وزن نرمال و ورزش منظم می‌تواند مفید باشد.

 

درمان کردن واریس

 

علل ایجاد رگ‌های واریسی به زبان ساده تر

کار یک سیاهرگ یا ورید، برگرداندن خون از تمام بدن به قلب شماست. دریچه‌هایی یک طرفه در داخل وریدها وجود دارند که کمک می‌کنند جریان خون از پاها به سمت قلب فرستاده شود. این دریچه‌های کوچک می‌توانند باز و بسته شوند. اما اگر این دریچه‌ها به دلایلی ضعیف شده و نتوانند به‌خوبی بسته شوند، خون در رگ‌ها تجمع کرده و به آن فشار آورده و باعث بزرگ و متورم شدن رگ می‌شود.
پاها بیشتر از سایر قسمت‌های بدن در معرض واریکوز قرار دارند زیرا این بخش‌ها جایی هستند که سخت‌ترین کار را در برابر نیروی جاذبه انجام می‌دهند.

درمان‌ها

درمان بوسیله لیزر

یک راه حل اصلی درمان رگ صافن مبتلا به واریس، لیزر داخل عروقی یا همان EVLT است.

از طرف دیگر دقت شود که در این روش یک فیبر لیزر وارد رگ صافن می‌شود و رگ از داخل خشکیده می‌شود و این با لیزرهای کم توان زیبایی و پوستی بسیار تفاوت دارد و گول کلینیک‌های زیبایی و پوست را نخورید. این تکنیک با تکنیک درمان ضایعات پوستی کاملاً متفاوت است.

بسته به قطر رگ، پزشک با تجربه خاص خود توان دستگاه را تغییر می‌دهد ولی معمولاً حداقل W 80 انرژی به ازای هر یک سانتی‌متر رگ داده می‌شود تا رگ مبتلا خشکیده شود.

این روش معمولاً تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و طول موج‌های لیزری از جمله طول موج‌های ۸۱۰، ۹۴۰، ۱۰۶۴، ۱۳۲۰ و ۱۴۷۰ نانومتر در این روش کاربرد دارند. بسیاری از جراحان عروق و اندوواسکولار باور دارند که طول موج‌های بالاتر با درد کمتری همراه است، چراکه این طول موج‌ها به‌طور ویژه دیواره رگ را به جای خون درون رگ، هدف قرار می‌دهند.

مزیت لیزر واریس این است که می‌تواند رگ‌های واریسی و مشکلات رفلاکس وریدی را بدون نیاز به جراحی و بستری شدن درمان کند. با این حال، این درمان راه حلی برای تمامی مشکلات نبوده و اغلب می‌تواند با سایر تکنیک‌های درمانی، از جمله اسکلروتراپی و میکروسکلروتراپی، ترکیب شود تا مشکلات شخص کاملاً برطرف شود.

درمان به شیوه RF

RF دستگاهی است مشابه لیزر اما دو تفاوت اصلی دارد: اول اینکه توان دستگاه RF فقط در حد W 15 است یعنی رگهایی با قطر بالای cm 1 را نمی‌تواند به خوبی درمان کند و لذا پزشک باید تصمیم بگیرد که پاهای شما را لیزر کند یا RF. ثانیاً در شیوه لیزر رگ بلافاصله خشک می‌گردد چون توان دستگاه بالاتر است اما در شیوه RF رگ در ابتدا لخته می‌شود و پس از چند هفته رگ خشکیده می‌شود.

اسکلروتراپی

این روش درمانی، برای رگ‌های عنکبوتی کاربرد دارد که در طی آن یک کاده اسکلروسانت به داخل رگ تزریق می‌شود. اسکلروسانت، عموماً محلولی از سدیم تترادسیل سولفات است که باعث تورم دیواره رگ‌ها می‌گردد. در این روش انتظار می‌رود که ۷۵٪ رگ‌های عنکبوتی محو شوند. این روش بیشتر بر روی پاها یا سایر رگ‌های رشته‌ای و عنکبوتی روی بدن به کار می‌رود ولی به ندرت بر روی صورت استفاده می‌شود. چراکه احتمال ایجاد اسکار کوچکی وجود دارد. اغلب بیماران نیاز به ۲ تا ۶ جلسه درمان در فواصل ۴ تا ۸ هفته ای دارند تا نتیجه مطلوب بدست آورند.

رگ های عنکبوتی

ریسک فاکتورها

وریدهای متورم واریسی و تارعنکبوتی بسیار شایع هستند. بیش از ۴۰ درصد زنان بالای ۵۰ سال به این بیماری دچارند. عوامل این بیماری شامل موارد زیر است:

 

سابقه خانوادگی:

به نظر می‌رسد که تمایل به این بیماری به ویژه در سنین جوانی، در میان برخی خانواده‌ها بیشتر باشد. برخی زنان با دریچه‌های سیاهرگی با کارایی پایین‌تر یا دیواره‌های عروقی ضعیف تر به دنیا می‌آیند.

ایستادن به مدت طولانی:

یک بررسی در مورد کارگران دانمارکی در دسامبر ۲۰۰۵ نشان داد زنانی که ۷۵ درصد مدت زمان کار خود را به حالت ایستاده یا در حال راه رفتن گذرانده بودند، تقریباً دو برابر زنانی که مدت زمان کمتری بر روی پاهایشان ایستاده بودند، نیاز به درمان واریس پیدا کردند. پژوهشگران تخمین می‌زنند ایستادن‌های طولانی مدت دلیل بیش از ۲۰ درصد موارد پیدایش واریس در بزرگسالان است.

سن:

خطر واریس با افزایش سن زیادتر می‌شود. رگ‌های خونی و عضلات پشت ساق پا که در موقع راه رفتن با فشار بر وریدها، بازگشت خون را به سمت قلب تسهیل می‌کنند با گذشت زمان ضعیف تر می‌شوند. کمتر از ۱۰ درصد زنان زیر ۳۰ سال و بیش از ۷۵ درصد زنان بالای ۷۰ سال به واریس مبتلا هستند. با افزایش سن، دریچه‌های داخل وریدها ممکن است به خوبی سال‌های جوانی‌تان کار نکنند و این هم ریسک فاکتور دیگری برای واریکوز است.

جنسیت:

زنان بیش از مردان مستعد واریس هستند و بارداری عامل اصلی آن است. در دوران بارداری، وریدهای ساق پا پرتر بوده و راحت‌تر پاره می‌شوند، زیرا حجم خون و فشار شکمی در این دوران افزایش می‌یابد و هورمون‌ها سبب گشاد شدن رگ‌های خونی می‌شوند. هرچه حاملگی به پایان خود نزدیک می‌شود خطر واریس افزایش می‌یابد.
متاسفانه خانم‌ها به دلیل تغییرات هورمونی که تجربه می‌کنند بیشتر مستعد واریکوز هستند. مصرف قرص‌های پیشگیری از بارداری نیز می‌تواند این احتمال را بالا ببرد.

 بارداری:

جنین در حال رشد شما فقط به مثانه‌تان فشار وارد نمی‌کند، بلکه به وریدهای پاهایتان نیز فشار می‌آورد. خوشبختانه در این مورد، رگ‌ها معمولاً در عرض سه تا ۱۲ ماه بعد از زایمان بهبود می‌یابند.

وزن:

اضافه وزن به ویژه در اطراف شکم، فشار اضافی را بر وریدهای ساق پا تحمیل می‌کند. زنانی که اضافه وزن دارند، نسبت به زنان لاغر بیشتر در معرض ابتلا به واریس هستند و این خطر در مورد زنان چاق سه برابر است. داشتن اضافه وزن می‌تواند در جریان خون در وریدهای بزرگی که در بالاتنه وجود دارند اختلال ایجاد کرده و تأثیر منفی بر رگ‌های پاهایتان بگذارند. دلیل اینکه گاهی در دوره بارداری، واریکوز به وجود می‌آید نیز همین است.

تحرک نداشتن:

عضلات ساق پا به عنوان یک پمپ عمل کرده و خون را به سمت بالا پمپاژ می‌کنند، بنابراین اگر مدت زمان طولانی بنشینید یا بایستید، عدم وجود حرکت پمپاژ کننده می‌تواند باعث تجمع خون در پاها شود.

 

چیزی مانع جریان خون به سمت بالا می‌شود:

یک انسداد فیزیکی، مانند یک لخته خون می‌تواند جلوی جریان خون از پاها به سمت بالا را بگیرد.

 

علائم و درمان واریس اندام تحتانی

بیشتر سیاهرگ‌های واریسی بدون علامت بوده و تنها از جنبهٔ زیبایی به توجه پزشکی نیاز می‌یابند. در صورت علامت‌دار شدن، احساس درد، پری و سنگینی منتشر و غیر اختصاصی در ساق پاها به ویژه پس از ایستادن به مدت طولانی، وجود دارد. گاهی تورم در مچ پا و عروق برجسته در پا دیده می‌شود. درمان نگهدارنده (مانند جوراب الاستیک، اجتناب از سرپا ایستادن طولانی و بالا نگهداشتن پا هنگام دراز کشیدن و جوراب ساق بلند کشی) است. در صورت بروز مشکلات اساسی جراحی ضروری است. روش‌های درمانی متداول عبارتند از اسکلروتراپی (تزریق مایع) و جراحی. اندیکاسیونهای درمان جراحی شامل درد دائم و ناتوان‌کننده، ترومبوفلبیت (لخته شدن) سطحی راجعه، ضایعات و زخمهای پوستی همراه با خون‌ریزی هستند.

 

رگ‌های واریسی چه مشکلاتی می‌توانند ایجاد کنند؟

رگ‌های واریسی فقط از نظر ظاهری آزاردهنده نیستند. هر وقت خون در جایی جمع شود و به جریان نیفتد، احتمال تشکیل لخته خون وجود دارد. لخته‌های خون می‌توانند مشکلات جدی برای سلامتی ایجاد کنند، خصوصاً اگر به سمت ورید عمقی بروند. زیرا آن وقت این پتانسیل را دارند که به طرف ریه‌ها حرکت کنند.
رگ‌های واریسی می‌توانند خونریزی هم بکنند، خصوصاً در افراد سنین بالا که پوستشان نازک و ضعیف شده است. رگ‌های واریسی می‌توانند با آسیبی کوچک خونریزی کنند. ضربه‌ای که به پا وارد می‌شود می‌تواند خونریزی زیادی ایجاد کرده و حتی وضعیت فرد را اورژانسی کند.
پوست اطراف رگ‌های واریسی می‌تواند ملتهب شود، زیرا رگ‌های کوچک در پوست می‌توانند آسیب ببینند و آسیب دیدن رگ‌ها نیز توانایی‌ترمیم پوست را کاهش می‌دهد و در موارد شدیدتر می‌تواند زخم ایجاد نماید؛ زخم‌هایی که به‌سختی خوب می‌شوند.

چگونه می‌توان جلوی بدتر شدن رگ‌های واریسی را گرفت؟

راهکارهای ساده‌ای وجود دارند که کمک می‌کنند جریان خون بهتری در پاهایتان برقرار باشد. در نتیجه جلوی بدتر شدن رگ‌های واریسی گرفته خواهد شد.

به طور منظم ورزش کنید

عضلات پاهای شما، بزرگ‌ترین عضلات بدنتان هستند. این عضلات به وریدها کمک می‌کنند خون را به قلب برسانند. عضلات شما حین ورزش برخلاف جاذبه زمین عمل می‌کنند و به همین دلیل تمرینات مربوط به پا به پیشگیری از ظاهر شدن رگ‌های واریسی کمک زیادی می‌کنند.

اگر اضافه وزن دارید وزن کم کنید

اگر چاق باشید یا اضافه وزن داشته باشید، فشار بیشتری به پاهایتان وارد می‌شود. کاهش وزن اضافی باعث می‌شود رگ‌های واریسی جدیدی تشکیل نشوند. کاهش وزن، غیر از پیشگیری از واریکوز، فواید بی‌شمار دیگری هم دارد؛ احتمال بیماری قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع دوم را نیز پایین می‌آورد.

 

مدت زمان طولانی یک جا ننشینید یا نایستید

مشاغل امروزی ایجاب می‌کنند ساعت‌های متمادی یک جا بنشینید. یادتان باشد دست‌کم هر نیم ساعت یک بار از جایتان بلند شوید و چند دقیقه‌ای راه بروید. این کار، عضلات پا را وادار می‌کند خون را به سمت قلب برانند و این اتفاق وقتی نشسته‌اید کمتر می‌افتد. اگر شغلتان جوری است که باید بایستید، سعی کنید هر نیم ساعت راه بروید یا بنشینید و استراحت کنید.

لباس‌های تنگ نپوشید

پوشیدن لباس تنگ مخصوصا در ناحیه کمر و ساق، فشار زیادی به پاهایتان وارد می‌کند که می‌تواند رگ‌های واریسی را بدتر نماید.

پاهایتان را آویزان نگه ندارید

هر وقت ممکن است، پاهای خود را روی صندلی یا سطح بلندی بگذارید تا خون بتواند راحت‌تر به قلبتان بازگردد. مخصوصاً اگر به خاطر کارتان مجبورید ساعت‌های بنشینید یا بایستید، حتماً این مورد را رعایت کنید.

جوراب یا جوراب شلواری مخصوص واریس بپوشید

می‌توانید جوراب یا جوراب شلواری واریس بپوشید. جوراب واریس با فشار به قوزک پا و پایین پا، به برگشتن خون به قلب کمک می‌نماید. البته دقت کنید که برایتان تنگ نباشد.

 

جوراب واریس

 

رگ‌های واریسی چگونه درمان می‌شوند؟

در گذشته همیشه مدیریت واریکوز به جای مداخلات درمانی انتخاب می‌شد، زیرا تنها گزینه‌ی مداخله درمانی برای رگ‌های واریسی، نسبتاً تهاجمی بود.

عضلات ساق پا به عنوان یک پمپ عمل کرده و خون را به سمت بالا پمپاژ می‌کنند، بنابراین اگر مدت زمان طولانی بنشینید یا بایستید، عدم وجود حرکت پمپاژ کننده می‌تواند باعث تجمع خون در پاها شود
اما امروزه، تکنیک‌های بسیار کم تهاجمی زیادی وجود دارند و به همین دلیل پزشکان، طرفدار درمان زودهنگام واریکوز با این شیوه‌ها هستند.
اولین قدم برای درمان رگ‌های واریسی، شناسایی علت آن است. این رگ‌ها علامتی هستند که مسئله‌ی دیگری را نشان می‌دهند و خود به خود بیماری محسوب نمی‌شوند. پزشک معمولاً از سونوگرافی برای شناسایی اینکه چه رگ‌هایی تغذیه‌کننده‌ی رگ‌های واریسی هستند استفاده می‌کند و اینکه آیا چیزی آن‌ها را مسدود کرده یا نه.
منبع مشکل و وضعیت فردی شما همگی در انتخاب دوره‌ی درمانی دخیل هستند، اما درمان‌ها می‌توانند شامل موارد زیر شوند:

. اسکلروتراپی: یک ماده شیمیایی تزریق می‌شود که داخل ورید را تحریک کرده و باعث می‌شود این رگ‌های ناخواسته تحلیل رفته و از بین بروند. باقیمانده‌ی رگ‌های تحلیل رفته توسط بدن جذب می‌شوند.

. ترمال ابلاسیون: ترمال ابلاسیون مشابه اسکلروتراپی است اما در این روش، رگ با لیزر یا امواج رادیویی با فرکانس بالا سوزانده می‌شوند.

. درمان واریکوز با چسب: باز هم رگ‌های ناخواسته واریسی نابود می‌شوند اما با استفاده از تزریق یک چسب مخصوص.

. جراحی: عمل جراحی برای برداشتن تمام رگ‌های واریسی انجام می‌شود.

 

برداشتن رگ‌های واریسی مشکلی ایجاد نمی‌کند؟ وجود این رگ‌ها لازم نیست؟

به نظر می‌رسد رگی که آن‌قدر بزرگ است که شما می‌توانید آن را از روی پوست ببینید، باید نقش مهمی در بدن داشته باشد اما در واقع این طور نیست. این رگ‌ها انجام وظیفه‌ای نمی‌کنند، بلکه رگ‌های کارآمد و به درد بخور دیگر را که به درستی کار می‌کنند به دردسر می‌اندازند. با برداشتن رگ‌هایی که کاری نمی‌کنند، رگ‌هایی که مجبورند به خاطر رگ‌های ناکارآمد اضافه کاری کنند، آرام و متعادل می‌شوند.

دیدگاه کاربران 0
  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.